Katilini Öldüren Şiir

Bu gece,

Bir şiir katilini öldürdü.

Bunun sırrının çözülmesine henüz üç asır var.

Faili meçhul cinayetler mahallesinde

Günü geçmiş gazete satıcıları,

Sadece cinayet saatlerinin aranan isimleri.

Katiller ve maktullerin ne önemi var hakim bey!

 

Az tirajlı yerel bir gazetenin 3. Sayfasına yazılmış,

Bir şiir.

Bir şiir ki katilini öldürebilecek güçteydi!

 

Hakim bey, suçumu kabul ediyorum.

Ancak pişmanlığım bezm-i elestten beri içimdedir.

Bırakın beni lütfen,

Kendi cezamı vicdanımla çekerim.

Siz şu gazete satıcılarına ceza yazın.

Bir cesedi gömmeyip sokağın ortasında,

Sokağın ortasında, sokağın ortasında…

Gazetenin 3. Sayfasındaki şiirle örttüler!

Şiir katilini öldürüp beni işaret ediyordu:

“Bu vicdansız öldürdü sokağın ortasında!” diye bağırması da cabası.

 

Şimdi soruyorum hakim bey:

Hadi ben katilim ve vicdansızım.

Bir cesedi sokağın ortasında şiirle örtmek merhamet midir?

Üstelik şiirin hem yazarı hem kurbanıydı!

 

 

Saat Başı Şiiri

 

Gezegenin ışıklarının odama girmeye başladığı saatler bunlar,

Yıldızlar, Güneş ve Ay’ın üstünlük mücadeleleri

Bir de hilkat garibinin acı çekişleri…

 

Dün savaş meydanında yaralı bir erdim,

Bu günse hemşiresine aşık vatan sevdalısı bir muzaffer.

Yenildiğim her savaşın aldığım her yaranın sebebi

Bir daha bir daha bir daha!

Seni görmek için koşuyorum mitralyözlerin üstlerine…

Bu mücadelenin ortasında,

Herkes feryat figan bağırırken,

Yanında sevdalı bir er ile

Gönül sarayında dinlenmeye fırsat yok mu?

 

“Gel,

İnce eleyip sık dokunmaya meyilli olaylar zincirinde.

Gel,

Ansızın dolan gözlerinle.

Gel,

Takvimlerin baştan yazılması şerefine.

Gel,

İlmek ilmek işlediğim kalbinin hatırına.

Gel, gel, gel…

Bir sen gel yeter bana.”

 

Saat başı bir şiir sıkıştırıyorum cebine.

Soluklanmak için oturduğun sandalyede

Bir an için fark edip de okursan…

Bil ki bu yorgunluğun ve savaşın ortasında

Tek dileğim senin ellerinden içmek ab-ı hayatı…

 

05:00

6.3.2021 / B.B.

HAMD

Vardım geceleyin ümitsizlerin dergahına

Oldum bir an içün derviş-i nevmid

Ney sesiyle elem-i ye’s gönülde harlana

Bir feryatla koptu dilden mehamid

 

O hamd ile yaslandım ya Rab sana

Değdi dilime tattım ab-ı ahmeri

Görünce kadehi sunan sakiyi

Bunca zamandır aramıştım ruh-ı dil-güşa

 

Hamd ü senalara mazhar bir can

Su buyurdu harik-zedeye oldu kan

Kıyam-ı saati duyurmak için İsrafil

Üfledi adını da ben doğdum o an

İstibdat

İstibdat var sevdiğim,

Söyleyemem seni sevdiğimi.

Peki,

Sevdiğimi söyleyemiyorsam

Şiirler yazamıyorsam adının geçtiği

Anamın dizine uzanıp anlatamıyorsam

Rakılar boğazlayamıyorsam senli masalarda

Özgürlük…

Niye?

Üç tarafımda dağlar

Diğer tarafımda bir ova var.

Ovanın sonu deniz…

Gezdim tozdum dağları ovaları,

Taşlıkların altındaki toprakları avuçladım.

Yaşamı hissettim her tanecikte,

Veriminden bir şey eksilmemiş.

Hala emek ekip sevgi biçiyoruz

Boşuna aşığı değilim bu diyarın.

Memurlar kapıyı çalıyor.

Sevdiğim,

İstibdat var istibdat.

Bir yanda sıcak bir yanda soğuk

Çatışıyoruz,

“Mücadeleye devam!” diye seslenemiyoruz.

İstibdatları aşıp geleceğim sana.

Haykıracağım adını denizlere,

Ölmezsem eğer.

Tutuklanma pahasına söylediklerim

Her geçen gecede bir çentik daha

Riskler boğazlayalım dostlar

Onların almaya korktuğu riskler

Ve

Dün gece yine masumlar ve zalimler vedalaştı

Sevginin değerini öğrenenler ve öğretenler…

Yine bize şairlik şanı düştü, dört duvar içinde.

Ölüme yakınlaştığını hissettiğin nefeslerin

Mutluluğun değerini bilenlerin bildirdikleri için

İmgeleme sanatıyla zıtlaşıyorum.

Yine benzetmese de betimleyecek derdimi diye korkuyorum.

Bu şair zulmünü öğretmek istemezdim sevdiğime

Ama yine de dayanıyor her mısrada atalarının hatırına

Mürekkep yalamış yarların direnciyle

Bir mum olup gözümün dikkatini cezbetmeyi başarınca

Fark etmedim, tutuklandığımı.

Esaretim, söneceğin güne kadar.

Sonrası özgürlük mü?

Bilmiyorum.

Yine de özgürlük sevincine yakışabilir miyim?

Bilmiyorum.

İstibdat var sevdiğim.

Söylediklerim bile idamıma yetecekken hala,

Ama hala içimde yakıyorsun cesaret meşalesini.

Başıma ne geldiyse sana yetmekten geldi

Yine de söylemek istiyorum.

İstibdat var sevdiğim,

İstibdat.

Berduş

Soğuklar başladı sevdiğim

Soğuklardan korkarım bilirsin

Yine de ayrılmıyor cesedim sokağından

İşaret ediyor katilini

ve

Yüreğim son fetvasını verdi sana dair:

“Katli vacip değildir.”

Bu kısasta kıskançlıklar seziyorum sevdiğim

Öksüzün hakkını yemelerinle,

Zulümlerine rağmen zalim olmayan gözlerine

Bir de suç ortağı saçlarını eklemen niye?

Aziz abilerim yalvarıyorum bir çare...

Bu dilberden güzel midir heft-peyker?

Öyleyse nasıl anlatayım onu ben size?

Dil tutuk, akıl noksan, gönül divane

Bir delinin sözüne benzer dediklerim.

Berduş oldum ben sevdiğim

Sokağında sabahlar durur, ışıkları izlerim.

-Limonlu soda, sigara ve kasket-

Şimdi bildim sevdiğim, şimdi

Şarap haramdır çünkü sokağında üşüsün aşıklar

Gerçi gerçek aşığa şarap ne yarar!

Isıt beni, kurtar bu ısısızlıktan

Gözlerinden bir nazar, dudaklarından bir şarap

Bahşeyle bu yorgun yüreğime.

Yetiş ya Rab!

Bir kulun diğerine ettiği zulümle

Mazlum ve zalim doğmasın bu sevdamdan.

İhsan et sabrından ve merhametinden bizlere

Sokaklarda sürünmesin artık

Ufaklıktan beri büyüttüğüm yüreğim.

Kolla beni sevdiğim, kolla.

Kollarının arasında sevdamı yokla.

Hangi aşığın bu denli sabretti bilmem de

Beni kıyaslama hiçbir berduşunla.

20.01.2020

- Bülent Böceci